Waarom er nog steeds 3 uur voor vertrek moet worden ingecheckt wordt duidelijk als je merkt hoe vaak alles - passagiers en bagage - gecontroleerd worden. Tot een volledige check van personen en handbagage vlak vóór de gate toe! Maar het kan nog erger ........(zie verderop)
Onze vlucht verliep voorspoedig, het eten smaakte best, de stewardessen waren erg royaal met de hoeveelheid wijn (één glaasje maar hoor), maar toch werd het mij weer helemaal duidelijk dat mensen eigenlijk niet gemaakt zijn om te vliegen. Na zo'n 5 à 6 uur begint alles een beetje tegen te staan, pijn te doen, te vervelen, maar dan moet je nog zo'n 4 uur!
Uiteindelijk 20 minuten eerder dan gepland aangekomen in Atlanta hebben we ons via diverse wachtrijen door wederom de nodige controles heen gewerkt. Hier moest wéér alle handbagage gecheckt worden en wij zelf weer gefouilleerd. Dat was toch in België ook al twee keer gebeurd????? Blijkbaar niet te vertrouwen die Belgen?
Goed, we mochten het land uiteindelijk toch in, dus na al deze omzwervingen op het gigantische vliegveld konden we op zoek naar onze huurauto. Rechtstreeks vanuit de grote hal met de splinternieuwe 'skytrain' naar de plek waar álle verhuurders (dus ook Hertz) bij elkaar zitten. Men had voor ons een Subaru Impreza klaarstaan, met 1725 mijl op de teller. De koffers passen deze keer gelukkig gewoon in de kofferbak.
Tegen de tijd dat wij vanaf het verhuurcentrum vertokken bleek ook in Atlanta de file al begonnen te zijn. Dus 6 rijen dik met zijn allen richting downtown, waar we tegen 17.00 uur plaatselijke tijd (23.00 uur in Nederland inmiddels) bij ons hotel aankwamen.
Koffers op de kamer en op weg voor een hapje eten. Dat hebben we gevonden bij Max Lager's, een micro-brewery annex restaurant die ik nog van mijn vorige bezoek aan Atlanta kende. Een lekkere (maar ook Amerikaans-ongezonde) hap gegeten en een bijzonder biertje respectievelijk een bijzondere perencider gedronken.
